Homenaxe a Amada García
homenaxe a AMADA GARCÍA
Á esquerda, Amada García coa súa filla. Á dereita, o seu fillo Gabriel, nos fosos do castelo de San Felipe, nun acto de homenaxe á súa nai, fusilada aos tres meses do seu nacemento.
O próximo xoves 27 de Janeiro, ás 17.00 horas, celebrarase no Castelo de San Felipe a ofrenda floral e o acto da homenaxe á mugardesa Amada García, fusilada hai 72 anos por órden das militares sublevados contra o goberno da Segunda República.
A asociación Memoria Histórica Democrática fai un chamamento aos veciños, asociacións e representantes públicos de Mugardos, Ferrol e bisbarra, para que acudan a este acto, símbolo da barbarie e do fanatismo.
A los muchachos que el mar adora (Beni y a Juan)
No nos deja olvidar
pues cada ola
es un recordatorio
bramando
nuestra muerte
hacia la orilla.
(ROSANA ACQUARONI, De Cartografía sin mundo, 1995)
Hoxe o mar, concorrido ás veces, cando a velas acesas,
é un escampado de silencio, unha abatida indiferenza,
onde trota no bico dos pés a alma de todas a beira,
E todo o silencio é unha violenta caracola, unha desdentada brisa.
Hoxe é a pena a que suma
espuma á cinza e fai adióses
no encolleito corazón do día
Nosa enorme praia apaixonada como unha infancia
é a radiografia durísima da dor e da rabia.
E unha dozura irremediable no corazón do aire
sobrevoa os ollos á canle, en carne viva,
dos que acariñan a brutal cara da ausencia.
lendo a Carvalho Calero
FERROL 1916
Cinco duros pagábamos de aluguer.
Era um terceiro andar, bem folgado.
Pola parte de atrás dava para o Campinho,
e por diante para a rua de Sam Francisco.
No segundo vivia a minha tia aboa:
Tiña unha peza cheia de paxaros disecados
que só abria os dias de festa
para que os nenos disfrutásemos nela.
Ainda vivia minha mãe
e todos os meus irmaos viviam,
e em frente trabalhava o senhor Pedro o tanoeiro,
e a grande tenda de efeitos navais mantinha o seu trafego.
Na casa tinhamos pombas
e, por suposto, un grande gato mouro;
e o mue pai era novo ainda
e no mar do mundo cada dia descobria eu unha ilha.
Via o mar da minha fiestra,
e chegavam cornetas da marinha.
E baixava os degraus duas vezes ao dia para ir à escola,
e duas vezes rubia-os de volta.
e íamos à aldeia em coche de cavalos,
e a rua estava ateigada de pregons de sardinhas
e de ingleses que vendiam Bíblias.
Eu tinha un pacto con Deus:
que ninguén dos meus morreria.
E o pacto era observado,
e eu confiaba na perenidade do pacto.
Todo isto fica tam longe
que aduro podo ainda lembrá-lo.
Esqueceria-o dentro de pouco tempo
se non escrebese estes versos.
VERDADEIRO POETA FOI. NOM ESCREVEU
para os poetas. Cantou
para os homes. Aqueles,
monstruosamente desumanos,
nom o admitirom nos seus coros,
porque desentoava
a sua clara voz
da balbúrdia a maotenta
que eles obscuramente articulavam.
A poesía é demasiado séria
para que se administre
tecnocraticamente.
Mas eles nom pensavam assi. Criam
num corporativismo autoritário.
Quanto aos homes, nom lêem
as revistas, os livros de poesía.
Mais ouvirom alguns
aquela voz, e crerom
que era a sua própria:
assi que lhe prestarom atençom,
porque nada interessa tanto a um
como um mesmo. E ficarom admirados
do bem que se exprimiam.
Este foi o destino do poeta
verdadeiro. Os seus colegas
o seu nome apagarom
no escalafom que editam
profissionalmente. El nom estava sindicado.
Os homes que o escuitarom
e crerom escuitar-se,
tamem nom conhecerom o seu nome,
naturalmente, o nome del.
Excomungado, anonimo,
viveu, morreu. Já somente eu o lembro.
Poeta verdadeiro.
UN CABELO DE ANJO
pendurado do ceo,
se non é a espada de Democles
é adival para o espírito,
ximio equilibrista,
que, nel agareado,
pode arrandear sobre a terra
e crer que é a araña dun fío
tirado do seu propio miolo,
cordón umbilical que o vencella
o seu niño que está no azul.
Mais non sabemos
qué é o norte, qué é o sul,
o cenit e o nadir,
a vida e a morte,
a terra e o ceo,
cál é o metro que leva ao paraíso
e qué aeronave nos conduz ao inferno.
DE CANTIGAS DE AMIGO E OUTROS POEMAS
ADMINISTRAR O CAPITAL DO NOSO DESTINO,
é unha forma de viver.
Querer trocar a moeda do nosso destino
é umha forma de morrer.
Aquilo é próprio de ti,
isto de min.
Vive, pois, Phoénix, a tua vida,
mentras eu morro a miña morte.
Hai um além que se chama autenticidade,
onde, se cadra, a tua vida e a minha morte
convergirám, como paralelas no infinito.
SE AVALON Ó A ILHA DAS MAÇÁS,
eu quero ir a Avalon, e dormir esperando-te
todo o tempo preciso, para que me ofereças
algunha noite a fruto que me negas agora.
Recuperada a tua alma de fada,
hás-me tratar con magnanimidade,
e dormiras comigo sob a maceira
paradisíaca, dem medo á repressom
de invejosas potências ou ciumosos poderes.
Será um sonho gentil, sem mágoa, sem remorsos.
Um sonho como a vida, como a morte.
Por isso eu quero ir a Avalon, a Ilha
das Fadas e as Maças.
III SEMANA DE POESÍA SALVAXE
durante os republicanos dias do 14 ao 18 de abril
Celebraremos en Ferrol a III SEMANA DE POESIA SALVAXE.
As rúas e prazas, os mercados e recunchos seran testemuñas, lugares de encontro, coa palabra encarnada.
Desexamos que participeis nas diferentes intervencións que durante eses dias se sucederan.

LLAMO A LOS POETAS, de MIguel Hernandez
Entre todos vosotros, con Vicente Aleixandre
y con Pablo Neruda tomo silla en la tierra:
tal vez porque he sentido su corazón cercano
cerca de mí, casi rozando el mío.
Con ellos me he sentido más arraigado y hondo,
y además menos solo. Ya vosotros sabéis
lo solo que yo voy, por qué voy yo tan solo.
Andando voy, tan solos yo y mi sombra.
Alberti, Altolaguirre, Cernuda, Prados, Garfias,
Machado, Juan Ramón, León Felipe, Aparicio,
Oliver, Plaja, hablemos de aquello a que aspiramos:
por lo que enloquecemos lentamente.
Hablemos del trabajo, del amor sobre todo,
donde la telaraña y el alacrán no habitan.
Hoy quiero abandonarme tratando con vosotros
de la buena semilla de la tierra.
Dejemos el museo, la biblioteca, el aula
sin emoción, sin tierra, glacial, para otro tiempo.
Ya sé que en esos sitios tiritará mañana
mi corazón helado en varios tomos.
Quitémonos el pavo real y suficiente,
la palabra con toga, la pantera de acechos.
Vamos a hablar del día, de la emoción del día.
Abandonemos la solemnidad.
Así: sin esa barba postiza, ni esa cita
que la insolencia pone bajo nuestra nariz,
hablaremos unidos, comprendidos, sentados,
de las cosas del mundo frente al hombre.
Así descenderemos de nuestro pedestal,
de nuestra pobre estatua. Y a cantar entraremos
a una bodega, a un pecho, o al fondo de la tierra,
sin el brillo del lente polvoriento.
Ahí está Federico: sentémonos al pie
de su herida, debajo del chorro asesinado,
que quiero contener como si fuera mío,
y salta, y no se acalla entre las fuentes.
Siempre fuimos nosotros sembradores de sangre.
Por eso nos sentimos semejantes del trigo.
No reposamos nunca, y eso es lo que hace el sol,
y la familia del enamorado.
Siendo de esa familia, somos la sal del aire.
Tan sensibles al clima como la misma sal,
una racha de otoño nos deja moribundos
sobre la huella de los sepultados.
Eso sí: somos algo. Nuestros cinco sentidos
en todo arraigan, piden posesión y locura.
Agredimos al tiempo con la feliz cigarra,
con el terrestre sueño que alentamos.
Hablemos, Federico, Vicente, Pablo, Antonio,
Luis, Juan Ramón, Emilio, Manolo, Rafael,
Arturo, Pedro, Juan, Antonio, León Felipe.
Hablemos sobre el vino y la cosecha.
Si queréis, nadaremos antes en esa alberca,
en ese mar que anhela transparentar los cuerpos.
Veré si hablamos luego con la verdad del agua,
que aclara el labio de los que han mentido.
Celebrando a participacion e xestion da nosa vida cotidiá (FERROL)
TEXTO PARTIPATIVO O concepto e práctica da democracia entraron en crise en todo o mundo hai polo menos vinte anos, pòdendo situar dita inflexión ca caída do muro de Berlín. Os sistemas electorais foron postos en tela de xuizo e as chamadas democracias parlamentarias e representativas parece que actúan somente nunha dirección vertical perdendo de vista continuamente e por sistema aquelas expectativas dos votantes. As promesas incumplidas enchen os caixóns e amontonanse nas mesas dos nosos representantes ata quedar cubertas polo pó do olvido. E nembargantes en cada cita electoral volvense a desempolvar as vellas promesas a sabendas de que outra vez quedarán sin cumplir. Se certifica así que a promesa é a esencia dos programas electorais de moitas formacións políticas. A súa vez a participación dos cidadans nunha democracia representativa e parlamentaria a traverso dos partidos políticos é cada vez mais decepcionante o estableceren os partidos listas pechadas para os seus candidatos nas que aqueles que no son desexados ofrecense coma un mal menor, ca famosa frase de “ esto e o que hai”, obrigando os votantes a cambiar de opción según de que tipo de eleccións se trate, exercendo o chamado voto de castigo coma se viviramos nunha continúa minoría de edade. Por outra banda a economía mercantil ten acedido con ista democracia representativa a un estatuto de soberanía absoluta e irresponsable sobre la vida social enteira, sendo así que podemos decir sen temor a equivocarnos que a democracia representativa é o mellor marco para o florecemento do liberaliusmo financiero causante da maior crise económica do sistema capitalista da que esta a sair fortalecido o no peor dos casos indemne ante a mirada, a impotencia e a irresponsabilidade de todos os parlamentos do mundo occidental. O neoliberalismo cuya única moral é a ostentación da riqueza está a convertir as cámaras legislativas en feudos particulares desprovistos de diálogo, en lugares de trámite burocrático onde podemos oír como exemp`lo de democracia “ vencimos por unha maioría aplastante” o “ por unha abrumadora maioría” coma si aplastante o abrumadora non foran conceptos mais proios das dictaduras que das democracias. Con iste panorama por diante, con tanta precariedad como está a atravesar a democracia ¿ Qué podemos facer os cidadans? ¿ Qué está nas nosas mans? Quero pensar que a única cura contra dos males da democracia é mais democracia. E iso precisamente é o que estamos a facer hoxe esquí, poñer a democracia nas mans dos cidadans, diñificar a política para rematar dunha vez por todas cas famosas frases que encubren comportamentos intolerantes, frases como a de que todo e unha política, o todos os políticos son iguais, o dos políticos que vas a esperar, frases que fan dano, que non axudan a vivir e que son falsas. Por iso estanse a crear canles de participación cidadá que non se limitan somente os procesos electorais sino que se extenden a todas actividades da vida. A participación de cada un de nos no espazo común da cidade e fundamental para a hixiene democrática. Porque no nome da democracia a nosa cidade sufreu as consecuencias do que poderíamos chamar a política do peor, so vou poñer tres exemplos de decisions democráticas tomadas contra a nosa cidade, a primeira é o peche de Astano que cambiou para sempre a vida na nosa cidade, foi unha decisión tomada en Madrid sen contar con nos. A segunda é a planta de Gas, unha decisión tomada en Santiago sen contar con nos, porque para eles nos non contamos. A terceira é a Plaza de España, unha decisión tomada en Ferrol sin contar con nos. Esto non pode volver a pasar, temos que poder vivir nunha cidade feita por nos a nosa medida, temos que camiñar cara un modelo de cidade consensuado por todos, temos que gañar a cidade na que queremos vivir, non vale todo, non da o mismo unha cousa que outra. Temos que elexir os que creamos que son os mellores e despois temos que participar con eles na xestión da cidade. Por todo isto é imprescindible adoptar valores, actitudes y conductas democráticas tanto entre os que gobernan coma entre os que son gobernados. As actitudes democráticas teñen como base a dignidade do ser humano o respeto os demais. Mais tamen a participación cidadá ten relación con atreverse a dar a opinión, cuestionar criticar e discutir en todos os ambitos da vida, co aumento da complexidade do mundo se require mais que nunca unha real, efectiva e continua participación cidadá. La ciudad Dices: "Iré a otra tierra, hacia otro mar
falar sobre árbores é case un crime
porque supón calar sobre tantas aleivosías!
Ese home que vai tranquilamente pola rúa
atoparano os seus amigos
cando o necesiten?
Xa non debuxo nas paredes LIBERDADE, vai sempre exposada por Seguridade.
Nunca a pedin, sempre a tomei, esta dentro de min.
Historia, historia recente, alumeamento. Participacion e Transicion. É inevitable que compadezcan xuntas. A transicion álzase como un fito. Como alumeamento da nosa democracia.
de mellorar contantemente a xestion de todo aquilo que incumbe á nosa vida, os espazos onde deberia trancurrir o intercabio das experiencias, a xestion da vida cotiadia, os proxectos dun futuro sempre utopico na medida de que é absolutamente racional, e a realidade móstrasenos case sempre absurdamente irracional e perversa.
todo lo que nosotros os decimos
Pero vosotros no debeis decir
lo que nosotros hacemos.
A vida, a nosa vida é asunto noso, como proxecto colectivo, é un ben que non podemos deixar en mans de ninguén. Soñala, proxectala e vivila é cousa miña, é cousa nosa, é a que funda o ben comun, ese obxectivo que nos fai humans, xenerosamente humans.
A cidade, o medio, o medio ambiente que agora é obxecto de especulacion, obxectivo de alta rendibilidade por parte daqueles que o feriron de morte, ese medio non é unha paisaxe ou un escenario, é un lugar de lugares que se crean para ser habitados.
A cidade non pode ser un enorme centro comercial, nin os centros comerciais lugares que poden substituír as prazas habitables onde os arboles e non os letreos luminosos, onde as nosas miradas e non as camaras de videovixilancia, onde voe a palabra e non o ruído da publicidade e o silencio do medo, onde a desconfianza non prevaleza e faga de todos nós, unha multitude solitaria, chillona e parva en un parque tematico de irresponsable e infantiloide trafego.
é mais necesario que nunca ter arboles e falar con eles
e andarnos sen medo polas ramas
pois esta resistencia que implica participar na vida
non pode aprazar a risa que a vida come e cría.
Habitamos e facémonos habitables.
Nos meus tempos, as rúas desembocaban en pantanos.
As palabras traizoábanme (delatabanme) ao verdugo.
Pouco podía eu. E os poderosos
sentíanse máis tranquilos, sen min. Sabíao.
Así pasei o tempo
que me foi concedido na terra.
Esto NUnca Mais.
Todo servizo público é servizo e é público porque non é rendible. O Estado sostennos e protéxenos, cando nos sostén e nos protéxe, desinteresadamente.
Está claro que a feroz campaña neoliberal para privatizalo todo só pode obedecer á cobiza que esperta o ver tanto posible bo negocio desperdiciado en nome de algo tan ridículo como o ben dos cidadáns e a xustiza na sociedade.
aceptar dunha vez que ese tipo de desenvolvemento págase demasiado caro en inxustiza, violencia, desigualdade e miseria, é emprender un camiño novo, soñado unha e outra vez, mais factible nos seus logros que a autoestrada trillada e inesgotable das guerras e a especulacion en nome do progreso, da prosperidadeda e da democracia.
E nos tempos deslumbrantemente ocuros, séguenos quedando a palabra. Xamais gratuíta pois ela funda cada dia, cada soño cada desexo cada obxectivo que nomeamos.
E todo isto que nomeo confirma algo que nos carazteriza a moitas persoas preocupadas polo estado das cousas, confirma que repetimos unha e outra vez as mesmas palabras, as mesmas ideas e iso é normal, absolutamente normal cando se repite unha e outra vez a loxica implacable da destruccion, pois repetir é resistir, como di Santiago Alba, repetir a construccion da casa destruída polas bombas, repetir o xesto de dignidade esmagado polo desprezo do poder, repetir o xesto de piedade que a autoridade silenciou, repetir a cancion que durma ao neno que foi espertado polo pesadelo, pesadelo que oxala non sega ahi cando veña o novo dia. Repetir, nomear a beleza gastada pola cobiza, repetir cada dia o nome da miseria, e denunciar a miserable abundancia.
Karlotti
(y las voces de Santiago Alba, Tomas Segovia, Bertolt Brecht, Tiqqun)
A continuacion texto de Guillermo ferrandez:
y una ciudad mejor con certeza hallaré.
Pues cada esfuerzo mío está aquí condenado,
Y muere mi corazón
lo mismo que mis pensamientos en esta desolada languidez.
Donde vuelvo los ojos sólo veo
las oscuras ruinas de mi vida
y los muchos años que aquí pasé o destruí".
La ciudad irá en ti siempre. Volverás
a las mismas calles. Y en los mismos suburbios llegará tu vejez;
en la misma casa encanecerás.
Pues la ciudad es siempre la misma. Otra no busques -no la hay-
ni caminos ni barco para ti.
La vida que aquí perdiste
la has destruido en toda la tierra.
Canção da América
(Milton Nascimento e Fernando Brant)
Amigo é coisa para se guardar
Debaixo de sete chaves
Dentro do coração
Assim falava a canção
que na América ouvi
mas quem cantava chorou
ao ver seu amigo partir
Mas quem ficou, no pensamento voou
Com seu canto que o outro lembrou
e quem voou, no pensamento ficou
com a lembrança que o outro cantou
Amigo é coisa para se guardar
no lado esquerdo do peito
mesmo que o tempo e a distância digam não
mesmo esquecendo a canção
o que importa é ouvir
a voz que vem do coração
Pois seja o que vier, venha o que vier
qualquer dia, amigo, eu volto
a te encontrar
qualquer dia, amigo, a gente vai se encontrar
Con mi propia voz: abrazos, compadre, amigo del alma
De mi amigo
AMINATU HAIDAR, TODO EL SILENCIO DEL MUNDO, UN GRITO

Como guardar silencio ante tanto silencio? El asunto del Sahara, la cuestión Saharaui, el Sahara, todas estas voces son formas del silencio que ha adquerido para el Estado Español, para la moldeable opinión publica, la existencia del pueblo saharaui, su condición de colonia abandonada en manos de Marruecos, y abandonada en lo que concierne a su lucha por la independencia a la cual le hemos dado la espalda de forma vergonzante. Pues bien, Aminatu Haidar, la persona y el símbolo, su lucha desde la dignidad indoblegable ha puesto al gobierno y al Estado español desnudo ante su cobardía. La cuestión es compleja, pero su complejidad deriva directamente de esa incapacidad de los diferentes Gobiernos en tomar una postura clara con relación a la Independencia de la República del Sahara. Ahora es Aminatu Haidar la que ha hecho que el pasado y el presente de esta historia de abandono y traición sea cuestión inaplazable, a costa de su vida, y a costa de poner en evidencia valerosamente las rémoras que arrastramos desde la falazmente ensalzada Transición. INTRANSITABLE TRANSICION DE LA LUCHA ANTIFRANQUISTA A ESTA FANTASMAL DEMOCRACIA, TACAÑA Y OPORTUNISTA. Aminatu Haidar y el pueblo saharahui, por la dignidad de todos, deben alcanzar sus legítimos objetivos. EL MUNDO SE MUERE DE TANTA OBEDIENCIA
capitalismonaofunciona2ok

todo tiene su final
Y DE PRONTO UNA MESA
Y LA VIA LACTEA
ES LA COCINA
CANTAS TU
Y LOS PLANETAS SE ALINEAN
CANTAMOS COMO RAMAS
Y EL FUEGO PLAGIA
LA SAVIA ANTIGUA
DEL CUARZO AL BOSQUE
DEL BOSQUE AL ECO
HUMO
VOCES
OLOR A LLUVIA
MAS VOCES IGUAL A NOCHE
Y LA MELANCOLIA SE HACE CARNE TACTO OLVIDO
RISAS ENCARNADAS
UN TECHO VEGETAL Y UN SUELO DE PASOS COMO NOMBRES
Y SOLO SOLO UNA MESA
CON MANOS EN LA MESA COMIENDO Y ESPERANDO QUE LLEGUES
QUE SIN LLAMAR
LA PUERTA SE ABRA Y LA MUSICA ABUNDE ENTRE LOS ALIMENTOS
Y EL SOL COLGANDO POR LAS PAREDES
DE ESTA COCINA DONDE DESCANSA EL DIA
y el resto en llamas
DI NO, DI NO, por Vergilio Ferreira

Diz não ( texto do escritor português Vergílio Ferreira retirado do seu diário Contra Corrente)
Diz NÃO à liberdade que te oferecem, se ela é só a liberdade dos que
ta querem oferecer. Porque a liberdade que é tua não passa pelo
decreto arbitrário dos outros.
Di NO a la libertad que te ofrecen, si ella es sólo la libertad de los que
te la quieren ofrecer. Porque la libertad que es tuya no pasa por el
decreto arbitrario de los otros.
Diz NÃO à ordem das ruas, se ela é só a ordem do terror. Porque ela
tem de nascer de ti, da paz da tua consciência, e não há ordem mais
perfeita do que a ordem dos cemitérios.
Di NO al orden de las calles, si el es sólo el orden del terror. Porque el
tiene que nacer de ti, de la paz de tu conciencia, y no hay orden más
perfecta del que el orden de los cementerios
Diz NÃO à cultura com que queiram promover-te, se a cultura for apenas
um prolongamento da polícia. Porque a cultura não tem que ver com a
ordem policial mas com a inteira liberdade de ti, não é um modo de se
descer mas de se subir, não é um luxo de «elitismo», mas um modo de
seres humano em toda a tua plenitude.
Di NO a la cultura con que quieran promoverte, si la cultura es sólo
una prolongacion de la policía. Porque la cultura no tiene que ver con
el orden policial sino con tu entera libertad ,
no es un modo de descender sino de subirse,
no es un lujo elitista, sino un modo de ser
humano en toda tu plenitud.
Diz NÃO até ao pão com que pretendem alimentar-te, se tiveres de pagá-
lo com a renúncia de ti mesmo. Porque não há uma só forma de to
negarem negando-to, mas infligindo-te como preço a tua humilhação.
Di NO hasta al pan con que pretenden alimentarte, si tuvieras que pagá-
lo renunciando a ti. Porque no hay una sólo forma de que te lo
nieguen negándotelo, sino infligiéndote como precio tu humillacion.
Diz NÃO à justiça com que queiram redimir-te, se ela é apenas um modo
de se redimir o redentor. Porque ela não passa nunca por um código,
antes de passar pela certeza do que tu sabes ser justo.
Di NO a la justicia con que quieran redimirte, si ella es sólo un modo
de redimirse el redentor. Porque ella no pasa nunca por un código,
antes de pasar por la certeza de lo que tú consideras justo.
Diz NÃO à verdade que te pregam, se ela é a mentira com que te ilude o
pregador. Porque a verdade tem a face do Sol e não há noite nenhuma
que prevaleça enfim contra ela.
Di NO a la verdad que te predican, si ella es la mentira con que te engaña el
predicador. Porque la verdad tiene la faz del Sol y no hay noche
que prevalezca finalmente contra ella.
Diz NÃO à unidade que te impõem, se ela é apenas essa imposição.
Porque a unidade é apenas a necessidade irreprimível de nos
reconhecermos irmãos.
Di NO a la unidad que te imponen, si ella es sólo esa imposicion.
Porque la unidad es sólo la necesidad irreprimíble
de reconocernos hermanos.
Diz NÃO a todo o partido que te queiram pregar, se ele é apenas a
promoção de uma ordem de rebanho. Porque sermos todos irmãos não é
ordenando-nos em gado sob o comando de um pastor.
Di NO a todo el partido que te quieran predicar, si él es sólo la promoción
de un orden de rebaño. Pues si somos todos hermanos no es
ordenándonos como ganado bajo el mando de un pastor.
Diz NÃO ao ódio e à violência com que te queiram legitimar uma luta
fratricida. Porque a justiça há-de nascer de uma consciência iluminada
para a verdade e o amor, e o que se semeia no ódio é ódio até ao fim e
só dá frutos de sangue.
Di NO al odio y a la violencia con que te quieran legitimar una lucha
fratricida. Porque la justicia ha de nacer de una conciencia iluminada
para la verdad y el amor, y lo que se siembra con odio es odio hasta al fin, y sólo
da frutos de sangre.
Diz NÃO mesmo à igualdade, se ela é apenas um modo de te nivelarem
pelo mais baixo e não pelo mais alto que existe também em ti. Porque
ser igual na miséria e em toda a espécie de degradação não é ser
promovido a homem mas despromovido a animal.
Di NO del mismo modo a la igualdad, si ella es sólo un modo para nivelarte
por abajo y no por lo más elevado que existe en ti. Porque
ser igual en la miseria y en toda las formas de degradacion no es ser
promovido a hombre sino rebajado a ser animal.
E é do NÃO ao que te limita e degrada que tu hás-de construir o SIM da
tua dignidade.
Y es de ese NO al que te esclaviza y degrada con el que tú debes construir el SÍ de tu
dignidad.
in "Contra Corrente" de VERGÍLIO FERREIRA
¿Que hacer? (2)
¿Que Hacer?
¿Que hacer con tanto asco,
con tanta impotencia, con tanta rabia?
La Mafia es el Estado.
Los mafiosos son paternales asesinos
y muchos politicos, muchos empresarios,
sus alumnos aventajados.
¿que hacer?
¿que hacer?
Los saqueadores han sustituido a la vieja burguesia,
los asesinos elaboran leyes a su medida,
Los grandes Consorcios
son los comites centrales del expolio.
Aznares, Bushes, Runsfields, Cheneys y Cias
son los estupidos padres padrones
cuyos discursos vulgares, necios, falaces
son una sangrienta burla al sentido comun.
¿Que hacer?
¿Que hacer?
¿Que hacer con tanata rabia, con tanto asco,
con tanta impotencia?
Tener cuidado estúpidos especuladores y traficantes
de muerte, tener cuidado,
vuestras palabras son veneno que espanta a las serpientes.
Tener cuidado
nada dura eternamente y menos vuestro estúpido reino.
Hace tiempo que empezamos a escavar tumbas
bajo el estiércol de los días.
Hace mucho tiempo que ponemos nombre
a las calles, a las plazas, a las esquinas
de las avenidas de la Tierra
tendrán los nombres de los que os han enterrado para siempre.
Pero antes arderán las vísperas
arderán las escombreras
se alumbrara la oscuridad de los espejos
comerán cenizas vuestros huesos
Y vendrán tiempos en que soñar
sea cosa de niños
pues la vida transcurrirá de nuevo a la vista de todos
Y resistir y Reír sera una fiesta
Y cada cual tendrá un lugar entre las manos
donde se arrullara la vida.
Que Facer?
Que facer con tanto noxo,
con tanta impotencia, con tanta rabia?
A Mafia é o Estado.
Os mafiosos son paternales asasinos
e moitos politicos, moitos empresarios,
os seus alumnos avantaxados.
que facer?
que facer?
Os saqueadores substituíron á vella burguesia,
os asasinos elaboran leis á súa medida,
Os grandes Consorcios
son os comites centrais do espolio.
Aznares, Bushes, Runsfields, Cheneys e Cias
son os estupidos pais padróns
cuxos discursos vulgares, necios, falaces
son unha sanguenta burla ao sentido comun.
Que facer?
Que facer?
Que facer con tanata rabia, con tanto noxo,
con tanta impotencia?
Ter coidado estúpidos especuladores e traficantes
de morte, ter coidado,
as vosas palabras son veleno que espanta ás serpes.
Ter coidado
nada dura eternamente e menos o voso estúpido reino.
Fai tempo que empezamos a escavar tumbas
baixo o estiércol dos días.
Fai moito tempo que pomos nome
ás rúas, ás prazas, ás esquinas
das avenidas da Terra
terán os nomes dos que vos enterraron para sempre.
Pero antes arderán as vésperas
arderán os vertedoiros
alumásese a escuridade dos espellos
comerán cinzas os vosos ósos
E virán tempos en que soñar
sexa cousa de nenos
pois a vida transcorrerá de novo á vista de todos
E resistir e Rir sera unha festa
E cada cal terá un lugar entre as mans
onde se arrullara a vida.
miguitas de pan bendito para el regreso
DECREPITUD Días enteros me parece ahora Que habito un cuerpo en ruinas Desmoronado caserío ajeno Lleno de esquinas con escombros De rincones ahora inhabitables De boquetes al frío De grifos que no dan ya agua Por donde deambulo dolorido Y cada nueva puerta que abro Da a un dolor nuevo A un nuevo achaque a una nueva impotencia Y vago por allí como un fantasma Acordándome a ratos nebulosamente Y con asombro de que en otro tiempo Ese cuerpo era yo. 30 abr 09 de TOMAS SEGOVIA



